Biografie

Wow.. een biografie schrijven over jezelf is altijd een beetje ongemakkelijk. Waar het om gaat is een beeld te schetsen van belangrijke factoren die een rol spelen bij de mens die ik nu geworden ben. Zo nadenkend zijn er een aantal aspecten die daarbij een rol spelen.

  1. Zelfgemaakt / DIY
  2. Seriële specialist met snel schakelvermogen
  3. Mensenmens
  4. Veranderingen en transities
  5. Liefde voor innovatie
  6. Overheid en maatschappij
  7. Creatief concept
  8. Waardegedreven werken

Achtergrond Sommige mensen nemen geen lineair pad, maar nemen af en toe een hobbel, lopen over de randjes en kijken regelmatig over de schutting en krijgen zo extra uithoudingsvermogen en veerkracht. Ik behoor tot die groep en ben dus een beetje zelfgemaakt. In de praktijk betekent dat dat het thema ontwikkeling voor mij overal en steeds opnieuw weer terugkomt. Of ik nu de bedenker van elders verworven vaardigheden ontmoet, inhaak op het fenomeen glocalisatie via Facebook, jongeren op weg help in hun studiepad, nieuwe manieren van talentbenutting bedenk. Ontwikkeling staat steeds centraal vanuit de gedachte dat elk punt een nieuw begin is, grenzen opschuifbaar zijn, rek van perspectief ook rek in mogelijkheden brengt. Ook nu in de tijd van crisis of liever gezegd transitie!

Geboren in 1974 in Den Haag verhuisde ik toen ik twee jaar was en mijn broertje werd geboren naar een groter huis en dus van de Bloemenbuurt naar Spoorwijk in het Laakkwartier. Daar woonde ik tot mijn 18e. Aanvankelijk in een standaardgezin van vier en weldra met mijn bijstandsmoeder en broer.

Wie iets meer weet over de Laak weet dat het nu een trendy wijk aan het worden is dankzij de Haagse Hogeschool, ondernemend Quartier Laak, kunstroutes en andere bedrijvigheid, maar dat het jarenlang één van de mindere wijken van Den Haag was. In de tijd dat ik opgroeide was het in om wijkproblematiek aan te pakken door fysieke reconstructie van de wijk. Vanaf dat ik klein was tot vrij recentelijk is er van alles in de wijk neergehaald en opnieuw opgebouwd. Op dit moment ziet de wijk er totaal anders uit dan toen ik er woonde en naar school ging. Je begrijpt zo’n setting is beeldbepalend en creëert interesse in sociale verhoudingen, maatschappelijke vraagstukken etc. Maar ook de vrijheid van een eindeloze ruimte voor mijn huis in het park waar ik vroeger rondhing en het gevoel dat overal altijd wel iets van te maken valt. Zeker na mijn eerste confrontatie toen ik een jaar of 8 was bij het klimtouw met een oud-klasgenoot van de zwarte school die me vroeg waarom ik nu in Rijswijk naar school ging.. Toen ik me realiseerde dat ik een stap had gemaakt om niet steeds mijn eigen lesmateriaal meer mee te hoeven nemen, nadat ik boekjes in de klas voor de tweede keer mocht gaan lezen.

Redelijk vlotjes mijn schooltraject doorlopen, ondanks ontbreken cito-toets en wat tegenslag qua voortgezet onderwijs verwijzing, begon ik in 1992 aan de Universiteit Leiden een studie culturele antropologie. Eigenlijk had ik nog geen flauw idee wat ik wilde worden en iets later bleek dat dan ook niet zo’n goed idee. Om wat volwassener te worden en een betere keuze te kunnen maken, besloot ik eerst twee jaartjes te gaan werken en belandde ik in een feestartikelen- en souvenirswinkel. Het was tevens het kleinste winkeltje in de Passage van Den Haag. Toen ik er aankwam stonden er 5 mensen naar me te kijken vanuit een taps toelopende hoek achter de toonbank van de winkel van ca. 12 m2 oppervlakte. Een beetje benauwend, alsof je je eerst opsluit om daarna een groeispurt te maken..

Hierna, op het moment dat werken voor een baas die minder weet dan jij toch minder plezant is dan je dacht, bedacht ik dat iets met mensen altijd nuttig is en besloot ik maatschappelijk werker te worden. Ik liep stage voor een jaar bij het asielteam van VluchtelingenWerk in Den Haag en mocht uitgeprocedeerde asielzoekers begeleiden of vertellen dat ze uitgeprocedeerd zouden raken. Geen eenvoudige klus en meestal weinig optimistisch. Mijn scriptie ging over verstikkende systemen binnen het asielrecht en aangeleerde hulpeloosheid. Een tegenwoordig weer zeer actueel thema.

Naast mijn studie maatschappelijk werk werkte ik bij het Kurhaus Hotel, wat een eye-opener voor me was op meerdere facetten. Zoals facility management, de openheid voor de kwaliteit van een ieder en altijd een kans hebben om te beginnen aan een job, de positie van dames in de Housekeeping-afdeling, het reilen en zeilen van een hotel, de afstudeerfeestjes van hotelschool studenten die er een stuk anders uitzagen dan die van de maatschappelijk werkstudenten, vergaderen in een cafe, eindeloos oog voor detail en dienstbaarheid en ga zo maar door. En natuurlijk de dankbare ervaring van het hebben mogen poleren van het bestek van de Dalai Lama.. en het redden van zijn lunch.

Maatschappelijk werk zag ik altijd in een wat zakelijk perspectief, want ik ben resultaatgedreven. Het idee van draaideurklanten uit het milieu waar ik vandaan kwam zag ik niet zo zitten. Eerder zou ik bedrijfsmaatschappelijk werker worden, binnen 5 jaar manager zijn in een welzijnsorganisatie of voor mezelf beginnen. Dat werd het allemaal niet. Zodra ik als kersverse maatschappelijk werker mij aanmonsterde voor een job met al mijn verfrissende inzichten, bleek dat deze welzijnswereld nog lang nodig had om enigzins te moderniseren. Of aan mij werd gevraagd om me om te scholen tot verpleegster of iets dergelijks. Kortom: tijd voor wat anders.

Ik werd leerplichtambtenaar / ambtenaar onderwijs en minderheden in een gemeente die mogelijk bij Den Haag zou gaan horen en kon zo het iets zakelijkere ambtelijke circuit in. Weldra bleek dat mijn nieuwsgierige aard me dreef om steeds extra vraagstukken op me te nemen en ik groeide uit tot volledige beleidsmedewerker en programmamanager jeugdoverlast. Inmiddels bleek dat de gemeente waar ik voor werkte niet bij Den Haag ging horen, maar bij het Westland. Na wat groeisprongen was ik 2007 klaar met groeien. Ik had meer ruimte nodig. De bedrijfscultuur van Westland was op dat moment eerder remmend dan stimulerend. E.e.a. had ook met grootscheepse bezuinigingen te maken en een star controlesysteem binnen de organisatie. Tegenwoordig kan het allemaal veel sneller gelukkig.

Een beetje bang geworden voor bureaucratie besloot ik me voorlopig niet meer aan één opdrachtgever te committeren en sloot ik me aan bij een grote organisatie die me detacheerde bij de overheid om zo een bredere ervaring te krijgen. Ik monsterde me aan bij de BMC Groep bij de divisie Maatschappelijke Ontwikkeling. Ook hier blijft het over de schutting kijken en integraal werken centraal staan. Samen met Divisie Sociale Zekerheid introduceerde ik de Wet Inkomensvoorziening voor Jongeren (WIJ) in een gezamenlijk acquisitietraject, wat in het top-down denkende uurtje-factuurtje BMC toch wat apart was, maar wel instemming kreeg. Evenals het voorstel om met twee andere divisies een klus te klaren. Toen werd ik bijna teruggefloten om weer voor de eigen divisie te gaan werken. Money rules..

Na vier jaar werd het crisis in 2010 en halveerde de BMC Groep. De afdeling kennisontwikkeling werd ernstig gekort en allen nog maar gebruikt voor hen die het nodig hadden als onderdeel van hun functioneren. Mijn sleutel werd gedeactiveerd en weldra wist ik dat dat betekende dat het klaar was. Of althans bij mij ging het in de juiste volgorde, maar niet voor iedereen. Eindelijk mocht ik mijn Nokia-telefoon zonder smartscreen en Windows-laptop van 4 kilo inleveren. Ik kocht meteen een lichter typje met een appel aan de voorkant.

Een maand later was ik onderzoeksregisseur bij de gemeente Alphen aan den Rijn. Ja.. dat ligt aan de Limes, de meest noordelijke Romeinse grens en dan is het logisch dat je je ook laat adviseren door adviesbureau De Limes. Niets groter dan mijn verbazing over ‘het bollenmodel’ en ‘de trektocht door het glazen huis’ in Alphen. Het consultancywerk van even wat structuur aanbrengen was over. Vanaf nu alles met draagvlak, zonder centraal besluit, met vertrouwen in de medewerker. Ook als het om de planning & control cyclus en de monitoring van indicatoren ging. Daar moest ik even aan wennen als ‘pasgebakken regisseur onderzoek’. O ja.. en alles waar ‘het Nieuwe’ voor stond was goed. Die ontwikkeling had ik bij BMC nog niet meegekregen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s